به کوری دو چشم آن حقیری     کـه از فرط حقارت بددهان است
به هر دیـوار این دنیا نوشتیم     «نـقی» زیباترین نام جهان است

چه بسیار سنگین است نوشتن برای کسی که هر چه از مظلومیتش بنویسی ناچیز است و عادی...و هر چقدر ثنایش را می گویی در ثنایش سروده اند و خوانده اند و نوشته اند… و همین است که هر چه خوبی هست را با بیشترین پیشوندهم بنویسیم… باز از عهده وصف این بزرگان بر نخواهیم آمد…چقدر خوبی بگوییم اقای من آری… امام رئوف… من چگونه برایت بنویسم و چگونه برایت بسرایم و مشق دل را نقاشی کنم… وقتی هر چه می گویم باز هم کم است
ای هدایتگر مهربان چه زجرها که نکشیدید وچه صبرها که پیشه نکردید
خجالت زده ایم
مولای من ما را ببخش ...
نمیدانیم با این همه بی احترامی چگونه سرمان را بالا نگاه داشته ایم
بابت بی شرمی هایی که نمیدانم دشمنی یش از کجاست وچه بدی از شمایی که همه مخلوقات به فدای شما باد دیده اند که اینگونه وقیحانه به شما بی احترامی می کنند
حق دارید مظلومیتتان ارثی است
برمیگردد به پدرتان علی ابن ابیطالب
چه کسی مظلوم تر از این اقا که دردش را به چاه میگفت
چه کسی لیاقت وجود شما را دارد؟
تا شما بودید همه بد بودند و خوبان انگشت شمار
حال هم ما محبان شمائیم با همه ی بدی ها، دشمنان گرداگرد دورمان را گرفته اند نمیگویم خوبیم ولی تنها جرممان این است که شما را عاشقانه دوست داریم
اگر ما را به خاطر دوست داشتن شما اهل البیت زجر کش کنند باز ما ایستاده ایم اما نمیتوانیم تماشا کنیم یک عده ادم از خدا بی خبر به ال الله .....
صبرمان لبریز شده
ما که هرجور توانستیم دعا کردیم برای فرج فرزندت
اقا شما هم دعا کنید دعای شماحتما اثر دارد
اللهم عجل لولیک الفَرَج

وقتی بخوای 【 بـه زور 】 وارد خـونــ ه ای بشی

باید در را بشـ ـکنـﮯ . . . حالا 【 آتـش زدنـش 】 بماند


هنگام شکسـ ـتنِ در ، اگر (( کسـﮯ )) پشتِ در باشه دو حالت پیش میاد :


● اگر در ، دو لنگه باشه :

در (( از وسـ ـط )) میشکنه و کسـﮯ که پشت دره ، میمونه (( بـیـن در و دیـوار ))

اما . . .

● اگر در ، یه لنگه باشه :

اونوقت در (( مستقیما می افته )) روی کسـﮯ که پشت در ایستاده


درست نمیدونم درِ خـونـ ه مــ)در چه شکلی بوده ، اما . . .